Wzorzec rasy WYŻEŁ NIEMIECKI SZORSTKOWŁOSY

Pochodzący z Niemiec pies, wzorzec z 2000 roku. Najważniejsze zadania były związane ze stworzeniem wszechstronnego psa myśliwskiego, który będzie miał cechy potrzebne do pracy w polu, lesie na podmokłych terenach.

Historia

Wyżeł szorstkowłosy to pies wystawiający z twardą sierścią druciastą. Szacuje się, że jest hodowany od końca wieku XIX. Dokonywano w tym okresie selekcji, by stworzyć rasę psów myśliwskich, które będą skuteczne i będą miały silny charakter. Zgodnie z zasadą, że skuteczność decyduje o typie dbano o dokonanie krzyżówki, która przyniesie efekt psa odpornego, nadającego się do zastosowania we wszystkich łowieckich dyscyplinach. Dzięki swoim cechom stał się jednym z najbardziej cenionych psów myśliwskich już nie tylko w Niemczech.

Wygląd

Pies ma wygląd szlachetny z charakterystyczną sztywną sierścią, która daje ochronę dla skóry. Spojrzenie jest uważne i bystre, długość tułowia i wysokość są praktycznie takie same. Nie powinna przekraczać w kłębie długość wysokości o 3 cm.

Pies jest twardy, niezależny, zrównoważony, nie obawia się dzikiej zwierzyny, ani lękliwy ani agresywny. Głowa ma być odpowiednia do wzrostu i płci psa, linie czaszki i kufy są lekko rozbieżne. Czaszka płaska, lekko zaokrąglona na bokach, średnio szeroka. Nos pigmentowany odpowiadający umaszczeniu, nozdrza otwarte mocno, kufa długa, szeroka, mocna i gruba. Uzębienie mocne, szczęka silna, zgryz prawidłowy i pełny. Tylna powierzchnia siekaczy powinna stykać się z przednią powierzchnią siekaczy dolnych, zęby osadzone w dziąsłach pod katem prostym. Oczy jak najciemniejsze, osadzone niezbyt głęboko, niewypukłe, o żywym i bystrym spojrzeniu. Powieki przylegają go gałki ocznej, brzegi pigmentowane. Uszy ze średnią wielkością wysoko i szeroko osadzone. Szyja średniej długości, mocno umięśniona, część wygięta górna, dolna sucha.

Cechy wyżła niemieckiego szorstkowłosego

Tułów z prostą linią grzbietu, grzbiet silny i umięśniony, lędźwie krótkie, szerokie. Zad długi szeroki, lekko spadzisty, dobrze umięśniony. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i dobrze rozwinięta w przedniej części. Mostek powinien sięgać jak najdalej do tyłu. Linia brzucha unosząca się ku tyłowi łukiem, lekko podciągnięta.

Ogon to przedłużenie linii grzbietu, powinien być noszony jak najbardziej poziomo lub lekko uniesiony, ale nie podniesiony do góry. Nie może być zbyt gruby ani zbyt cienki. U użytkowych psów skracany do odpowiedniej długości.

Kończyny przednie powinny być proste i równoległe, patrząc z boku osadzone pod tułowiem. Ramiona jak najdłuższe i mocno umięśnione. Łokcie ściśle przylegają do tułowia, nie odstają na zewnątrz, nie przylegają, przedramiona suche, pionowe z silnymi kośćmi. Łapy zaokrąglone z palcami przylegającymi do siebie, opuszki grube i twarde, wytrzymałe, pigmentowane w całości. Kończyny tylne pionowe i równoległe. Zaznaczone bardzo dobrze kąty stawu kolanowego i skokowego, mocny kościec. Uda długie i szerokie, dobrze umięśnione. Wyraźny kąt udowo piszczelowy. Stawy skokowe mocne, śródstopia krótkie i pionowe. Stopy tylne zaokrąglone, z palcami ściśle przylegającymi do siebie.

Wzorzec FCI nr 98

WYŻEŁ NIEMIECKI SZORSTKOWŁOSY

(Deutsch Drahthaar)